Wie aan de Tweede Wereldoorlog denkt, denkt meteen aan de bestorming van het strand op D-day. Niemand zal denken aan de kleinere verzetsbewegingen die er ook aan meewerkten om de Duitse troepen op hun knieen te krijgen. Daarin verschilt The Saboteur dan van andere spellen, want hier draait alles om 1 man: Sean Devlin, die de rol van saboteur op zich neemt en met wie je het hele spel zal spelen.

Sean Devlin speelt geen verzonnen rol maar het personage is gebaseerd op William Grover Williams, die reed voor WO II rond in een soort van Formule 1 races van die tijd. Toen de oorlog uitbrak stationeerden de Engelsen hem achter de Duitse linies in Frankrijk om er de nazi’s tegen te werken. Toch zijn de gelijkenissen niet volledig in overeenstemming. Sean begint zich pas tegenover de nazi’s te wreken als een vriend van hem wordt vermoord nadat ze willen wraak nemen op een Duitse officier die er hen van heeft belet de winst te pakken in een race. De Ierse anti-held leeft voornamelijk voor zijn eigen leven.

The Saboteur speelt zich voornamelijk af in de wijken van Parijs maar ook in de andere delen van Frankrijk zoals Le Havre en de streek van Champagne en Ardenne. Er zijn vele gelijkenissen op te merken met het Parijs van in de Tweede Wereldoorlog maar sommige dingen zijn wel wat overdreven. Zo leeft Sean, onze saboteur, in een gebouw dat dienst doet als bordeel-cabaretclub waar dat de meisjes zich vergrijpen aan zedenfeiten om geld af te trommelen van de Duitse officiers. Wat er dan wel weer realistisch is, is dat Sean echt overal kan en zal opklimmen. Zie je een regenpijp dan kan hij perfect langs deze omhoog klimmen om vanaf het dak een perfect overzicht te krijgen over de streek.

Begin je het spel te spelen, dan zal je merken dat alles zich afspeelt in het zwart-wit. Maar naarmate je de wijken bevrijdt van de bezettende Duitsers zal het kleurig worden. Door middel van het kleur bemerk ja je voorruitgang in het spel, zo is het ook dat de bevolking meer vechtlust zal hebben in de gekleurde gebieden tegenover die van de donkere gebieden. Zo kan je ook vaak rekenen op steun van de bevolking tijdens je missies.

Je zal waarschijnlijk niet raar opkijken dat de meeste missies zich zullen afspelen in de donkere gebieden. Om die gebieden te bevrijden maakt Sean veel gebruik van “silent in, loud out”. Hij probeert ongemerkt binnen te sluipen in sterk beveiligde gebieden door op de daken te kruipen of een vijand van nabij te besluipen, die te vermoorden en daarna zijn kleren te wisselen. Sean beschikt over de nodige vaardigheden en er is ook een mini-map beschikbaar waar je de vijanden op kan zien en waar je doelstelling ligt. Dit beschrijft het stille gedeelte maar als je eenmaal bent opgemerkt dan luiden de nazi’s de alarmdbel en komen er langs alle kanten nazi’s op je afgestormd om je doelstelling te doen mislukken, namelijk door je te vermoorden. Tijdens die aanvallen beschikt The Saboteur over een automatisch systeem waardoor Sean zich vanzelf verschuilt achter de voorwerpen in zijn buurt.

Naast de verhaallijn, zijn er in The Saboteur ook nog enkele andere missies. Zo kan je bijvoorbeeld eenden afschieten, beelden van Duitse officiers opblazen, enz. Al die missies kom je tegen als je vrij rondloopt in de steden. Ja, inderdaad je bent niet gebonden om de missies te volgen maar je kan ook wat gewoon rondcruisen en zo je racevaardigheden verbeteren, die je dan weer kan gebruiken als je wordt achtervolgd door de nazi’s.

Inhoudelijk is The Saboteur een spannende en gevarieerde game. Dit is op zich niet zo raar want zo stond Pandemic ook al in voor het ontwikkelen van Mercenaries, wat ook een vermakelijk spel was, maar dan wat minder op het gebied van graphics. Hier in The Saboteur is daar zeker veel meer aandacht aan besteed. Het valt op dat de overgangen van donkere naar lichtere gebieden heel goed is uitgewerkt net zoals de animatie en details van en rond Sean Devlin.

Naar het overzicht